De Makers van de ellende

In 1997, begonnen de videospelletjes grafische vorderingen als nooit te zien voorheen. Overal waar keek u, bepaalden de huisconsoles nieuwe normen voor spelspel. Het teruggeven van veelhoeken en 3D grafiek was al woede, met elk bedrijf dat aan „1UP“ elkaar met de realistisch-kijkt grafiek probeert - terwijl wij allen aan bewegingsziekte leden! Ondanks dit, werd de Schat, een ontwikkelingshuis uit Japan, nog geconcentreerd bij het doen van wat zij beste deden. Samengesteld uit werknemers ex-Konami, had deze groep een reputatie voor uit het zetten van een aantal van de meest unieke, het interesseren en pret 2D zij-scrollers. De Makers van de ellende voor Nintendo waren 64 geen uitzondering! Hoogst voorzien na zijn aankondiging in de V.S., stelde dit spel niet, ondanks de populaire obsessie met superieure grafiek over gameplay teleur.

De Makers van de ellende voegde een gehele nieuwe draai aan het zij-scrolt genre toe. Elk scenario vereist u om te grijpen, aan vooruitgang door het spel te werpen en te schudden. Eerder dan het springen op uw vijanden, waarom niet grijp en werp hen in de muur? Oh, hebben zij een wapen? Niet een probleem! Just grab it away and shoot right back at them! While you’re at it, try picking them up and shaking them! Forward progress depends on grabbing things, whether it’s gratuitous offense or just making your way through a stage! The controls are unique but not bad by any means. It might feel awkward at first, but you get used to it quickly.

You start the game as Marina, or “Ultra-Intergalactic-Cybot G Marina Liteyears”, a cyborg maid belonging to a seemingly-perverted professor named Theo. For reasons unknown, you travel to the planet Clancer to “explore”, when the Professor is suddenly kidnapped by the Empire! You’re on a mission to rescue him, but fortunately there are plenty of side-quests and puzzles with the Clancer people to keep it interesting. Telling the difference between ‘Empire’ Clancer and ‘regular’ Clancer is hard because they all look the same. In fact, just about everything in the game has the face of a Clancer, be it an NPC, enemy or even immobile objects on the ground.

Mischief Makers is fairly easy. I made it almost to the end of the game without dying more than once. It wasn’t until the last couple of boss battles that I felt challenged. This brings us to what I like to call the “crystal system”. Throughout the game you’re collecting crystals, but you seem never to really need them. These crystals help you replenish life and can even buy you a “continue” when you come to a Game Over, but this will rarely happen due to the low difficulty level. So, don’t worry about them, if you run out of crystals you can always backtrack and get more. Keep your eye out, however, for that elusive yellow crystal!! Only collecting all of the yellow crystals will result in a full ending of the game (with an explanation to this very confusing storyline).

Underrated now, but not terribly rare, you shouldn’t have trouble finding this on eBay for much, so dust off your N64 and “shake” it like never before!

Flex your gamer muscles and submit this article to N4G.com.