Eindeloze Oceaan

Ik ben gekend om obnoxiously minachtend van „sandbox spelen“ te zijn.  „GTA III is werkelijk geen spel,“ ik zou over een glas van haven en een weinig Stilton, „maar meer van een stuk speelgoed.“ snuiven  Het is zo met één of andere verlegenheid dat ik dat toelaat Eindeloze Oceaan heeft vastgehaakt me.  Het is een stuk speelgoed, maar wat een stuk speelgoed.

Eindeloze Oceaan is een vrij duikensimulator. Het doel van het spel is rond onderwater te zwemmen, mooie dingen te bekijken, en nu en dan met verschillende soorten het mariene leven in wisselwerking te staan.  Dat is het.  Er zijn geen het ontspruiten, geen gevaar (de haaien in dit overzees zullen u niet eten), en geen betekenis van urgentie van om het even welke aard. Het enige perceel is diverse taken, zoals om een rijke donor die op een duikvlucht te begeleiden, op hun favoriete vissen wijst aan hen. 

Het spel is gestructureerd zodanig dat de informatie voor u door proefneming en exploratie openstelt.  U gaat met dieren op diverse manieren (porrend hen, voedend hen, schrijvend voor hen met een „onderwaterpen“, etc.) interactie aan, en als u een bepaald niveau van interactie bereikt verdient u een ingang in de encyclopedie voor dat schepsel.

Een aantal van de meest intrigerende ervaringen waren de onderwaterholen. In a game where there is no way to fail, these beautifully created and realized caves still managed to introduce both grandeur and drama through natural splendour.  Douglas Adams describing Fjordland, New Zealand once wrote “one’s first impulse, standing on a cliff top surveying it all, is simply to burst into spontaneous applause.”  That’s the best way I can describe some of the sights I’ve seen in Endless Ocean. You can dive day and night, and the seasons vary offering subtly different experiences.

There are minigames going on all about you, but they are not intrusive and are easily ignored.  The music is soothing, lyrical,  apropriate, and reason enough to lazily explore the sea-floor.

You have a variety of tools to bring with you on dives.  The whistle can be used to summon any friendly sea creatures such as a dolphin. The camera is used to take photos for certain missions  or simply to add detail to your scrapbook.

There are also a number of “off-screen” locations that you can unlock through the course of the game.  For example, a local aquarium may ask you to stock one of their tanks; you decide what sort of marine life should live in the aquarium.  As in most of Endless Ocean, there is no particular reward or reason for this beyond pure esthetics.  And that’s just fine.

Some might pick nits about the accuracy of the game.  There is the aforementioned lack of danger.  There is the setting, a fictional sea which conveniently has flora and fauna from every ocean in the world.  There is the ease with which complicated diving manuevers can be performed.  But these complaints fundamentally miss the point.  Endless Ocean is a simple world meant to evoke wonder and joy simply by existing, and by being interesting and beautiful.  And that’s more than enough to make me happy.