Super Mario Galaxy

Voor wat, was dit de volgende onderneming in een lijn van 3-D titels van Mario; anderen voorzagen de ware opvolger aan Super Mario 64. Één ding voor bepaald, waren wij allen opgewekt. Mario wordt weer eens belast met de Perzik van de besparingsPrinses van Koning Bowser, maar dit keer de zoektocht het volledige heelal op de lijst zet. Zo dit het spel wij allen was hebben gewacht op?

Melkweg is onmiddellijk vertrouwd, trekkend een duidelijke invloed van de afgelopen titels van Mario terwijl het handhaven van een krachtige unieke aanraking. Elk themed melkweg heeft tussen één en zes stadia (elk stadium heeft een ster) die verborgen kunnen omvatten en `komeet' (extra uitdaging) bonussen. Terwijl de meeste stadia vrij lineair waren, staan zij nog een variërende graad van vrij-zwerft toe. De lineariteit was in geen geval een slecht ding, nochtans. Deze stadia, die zich in moeilijkheid uitstrekken, waren over de raadsels en het krijgen van één hindernis voor een andere om het eind te bereiken dan zoekend een volledige wereld naar waar te daarna te gaan.

De vrij-zwerft niveau uitgezochte hub werkt enkel zoals Het Kasteel van de perzik of Isle Del Fino eerder, maar in vergelijking is saai. Most of the levels accessible through the hub are standard adventure levels, however some are less traditional, forcing a new control style. The most intriguing of these was the use of the Wii remote in a pestle and mortar fashion to guide Mario through an obstacle course as he stood atop a big ball.

Perhaps one of the most intriguing aspects is the lack of disgruntlement from playing. We’re faced with moments in some games when we just don’t feel like playing anymore because we ‘die’ too much. Spare lives are spent almost as quickly as they’re harvested - quite efficiently courtesy of the abundance of collectible star bits - in Galaxy, however, as a result these classic inconveniences aren’t actually that discouraging courtesy of interesting level design, well-placed spawn points, and the never-looming fear of a game over.

Frankly, at first this oddly controlled universe presented more hardship than thrill. Often I found myself craning my neck to deal with a difficult camera angle or to cope with running upside-down. Thankfully, these discomforts were short-lived and my noggin soon enjoyed a familiar upright stance. I could finally begin to really enjoy the game.

Bar the aforementioned temporary displeasures, the game controls are brilliant. The set of moves Mario can execute has been reduced to only necessary ones and a new do-all activated by flicking the remote. While uneasiness may precede using this seemingly gimmicky function, it is actually refined, fluent, and natural to use. The amount of perfection put into controlling Mario is incredible – not once is something a fault of the game. At times, there is the rare annoyance such as pulling off a side somersault which requires a painfully specific execution. What an awful complaint to make – the controls are too perfect. Super Mario Galaxy is a finely polished gem exhibiting a perfect balance of traditional and motion control on the Wii console.